Yıllar önce yerel bir gazetede başlamıştım yazmaya. Kütüphanelerde zaman geçirme kültürünün bir mirası olarak bu yerel gazetenin arşivlerine girmeyi de severdim. Arşivlere girdiğimde fark ettiğim ilk şey dağınıklıktı. Düzeltmek o andan itibaren benim için bir tutku halini aldı.

İlerleyen zamanlarda yazılarımdan küçük sözcük değişiklikleri yapılırken, bu durum git gide cümle ve paragraf halini almaya başladı. Sonunda bir gün beklediğim an geldi: Tümüyle sansür!

Yazmanın engellenmesinin ötesinde bir durum vardı aslında. Bu düşüncenin de engellenmesiydi. Halbuki insanlığın kanlı çatışmalarla kazandığı haklardı düşünce ve ifade özgürlüğü.

Sadece ben değil, aslında geniş halk kitleleri düşüncelerini bastırma yoluna gitti, ifadelerini kilitledi. Ancak bunca zaman sonra ortada düşüncenin ve ifadenin olmayışının ürettiği bir şey vardı. O kadar düşünülmemiş ve ifade edilmemiş olay ya da durumlar vardı ki sonunda zaten düşünmeyi ve ifade etmeyi tercih etmeyenler toplum önünde kalmıştı.

Öte yandan özgürlük hissedilen bir duygudur. Sanılanın aksine yasalar bunun sınırlarını tam olarak çizemez. Bir ortaokul öğrencisinin özgürlük çerçevesi ile bir yetişkinin özgürlük çerçevesi nasıl farklıysa, orta yaşlı birinin özgürlük anlayışı ile yaşlı insanların özgürlük anlayışı da farklıdır.

Öyleyse hissedilen özgürlüğün korunması gerekir. Bunun için birçok çıkış yolu olsa da en rasyoneli “Özgürlüğü ihlal eden etmenlerin ortadan kaldırılması özgürlüğün ihlali sayılmaz.” ilkesidir. Bu ilkeyi tamamlayan bir diğer ilkeyi de J. J. Rousseau “Özgürlük insanın her istediğini yapabilmesinde değil, istemediği hiçbir şeyi yapmak zorunda olmamasındadır.” sözüyle açıklar.

Gelişmek için eleştirmek, eleştirmek için de düşünmek gerekiyor. Tüm bunlar içinse özgürlük.

Yanlış giden çok şey var, önce özgürlüğü kurtaracağız!